Baza Wiedzy
Rzetelna wiedza z zakresu psychologii, psychoterapii, diagnozy oraz wspierania dzieci, młodzieży, dorosłych i par. Zebraliśmy tutaj praktyczne materiały, które pomagają lepiej rozumieć trudności i świadomie szukać odpowiedniego wsparcia.
Zanim powiesz: ile razy mam ci mówić? [DARMOWY E-BOOK]
Oddajemy w Wasze ręce darmowy e-book autorstwa Darii i Michała Kubickich pt. „Zanim powiesz: ile razy mam ci mówić?”. To zbiór praktycznych drogowskazów z gabinetu psychoterapeutycznego i codziennego życia, który pomoże lepiej zrozumieć dorastające dziecko.
Terapia par po zdradzie. Czy można odbudować zaufanie?
Zaufanie po zdradzie można odbudować, ale nie przez samo zapewnienie, że „to się więcej nie wydarzy”. Potrzebne są zakończenie relacji pozapartnerskiej, uczciwość, przyjęcie odpowiedzialności oraz gotowość do wytrzymania pytań i emocji osoby zranionej. Terapia nie ma obowiązku uratować związku. Ma pomóc partnerom sprawdzić, czy istnieją warunki, aby ponownie zbudować relację.
Czy dobry kontakt wzrokowy wyklucza autyzm?
Nie. Osoba w spektrum autyzmu może patrzeć rozmówcy w oczy, uśmiechać się, okazywać bliskość i swobodnie rozmawiać. W diagnozie znaczenie ma nie tylko to, czy kontakt wzrokowy występuje, lecz także jak jest używany: czy pojawia się spontanicznie, współgra z gestami i mimiką oraz pomaga regulować wzajemną interakcję. Jeden prawidłowo wyglądający element komunikacji nie wyklucza autyzmu, podobnie jak unikanie wzroku samo w sobie go nie potwierdza.
Partner nie chce iść na terapię par. Czy jedna osoba może coś zmienić?
Jedna osoba może zmienić własny sposób uczestniczenia w relacji, a taka zmiana często wpływa na cały układ między partnerami. Nie może jednak samodzielnie stworzyć wzajemności, odbudować zaufania ani zmusić drugiej strony do zaangażowania. Indywidualna konsultacja może pomóc rozpoznać powtarzający się cykl, postawić granice i zdecydować, co dalej, ale nie jest terapią pary prowadzoną bez obecności partnera.
ADHD u kobiet. Co może ukrywać się za perfekcjonizmem i ciągłym przeciążeniem?
ADHD u kobiet nie zawsze wygląda jak widoczna nadruchliwość i impulsywność. Czasem ukrywa się za przesadnym przygotowywaniem, wielokrotnym sprawdzaniem, lękiem przed błędem i funkcjonowaniem ponad siły. Perfekcjonizm może być sposobem kompensowania trudności, ale sam w sobie nie jest objawem ADHD i może mieć wiele innych źródeł.
Paraliż wykonawczy w ADHD. Dlaczego wiem, co zrobić, ale nie mogę zacząć?
Paraliż wykonawczy to potoczne określenie sytuacji, w której osoba zna zadanie, rozumie jego znaczenie, a mimo to nie potrafi przejść od zamiaru do działania. W ADHD problem zwykle nie wynika z braku wiedzy czy lekceważenia obowiązku. Może wiązać się z trudnością w uruchomieniu uwagi, uporządkowaniu kolejnych kroków, oszacowaniu czasu, regulowaniu emocji i utrzymaniu celu w pamięci.
ADHD, przemęczenie czy depresja? Co może wyglądać podobnie
Trudności z koncentracją, odkładanie zadań, zapominanie, drażliwość i brak energii nie muszą oznaczać ADHD. Podobny obraz może pojawić się w depresji, przy przewlekłym przeciążeniu, niedoborze snu albo chorobie somatycznej. Najważniejsze jest nie tylko to, jakie objawy występują, lecz także kiedy się pojawiły, jak zmieniają się w czasie i co dzieje się z nimi po odpoczynku.
Jak wygląda diagnoza ADHD u dorosłych i dlaczego sam test internetowy nie wystarczy?
Diagnoza ADHD u osoby dorosłej nie polega na policzeniu objawów w kwestionariuszu. Specjalista sprawdza, czy trudności tworzą spójny wzorzec obecny od dzieciństwa, występują w różnych obszarach życia i rzeczywiście utrudniają funkcjonowanie. Musi również ocenić, czy podobnych problemów nie wyjaśnia lepiej przewlekły stres, depresja, zaburzenia lękowe, brak snu, doświadczenia traumatyczne, autyzm, używanie substancji albo choroba somatyczna.
Stereotypie, rytuały i intensywne zainteresowania w autyzmie. Jak trzeci filar ASD może wyglądać u chłopców i dziewcząt?
Autyzm nie jest rozpoznawany wyłącznie na podstawie trudności społecznych i kontaktu wzrokowego. Równie ważny jest obszar ograniczonych i powtarzalnych zachowań, zainteresowań oraz aktywności. Należą do niego stereotypie ruchowe i językowe, nietypowe używanie przedmiotów, potrzeba stałości, rytuały, intensywne zainteresowania oraz odmienna reaktywność sensoryczna. U dziewcząt cechy te bywają przeoczane, ponieważ częściej przybierają społecznie akceptowaną lub mniej widoczną formę.
Lęk w spektrum autyzmu. Jak odróżnić przeciążenie, OCD, potrzebę stałości i zaburzenie adaptacyjne?
Lęk u osoby w spektrum autyzmu nie zawsze wygląda jak wypowiedziane wprost: „Boję się”. Może ujawniać się poprzez drażliwość, wycofanie, odmowę wyjścia, wielokrotne pytania, wzrost zachowań powtarzalnych, trudności ze snem, ból brzucha, meltdown albo shutdown. Żeby skutecznie pomóc, trzeba najpierw zrozumieć, czy napięcie wynika z niepewności, przeciążenia sensorycznego, zaburzenia lękowego, OCD, nagłej zmiany życiowej czy kilku nakładających się mechanizmów.
- 1
- 2