Na terapię par warto zgłosić się nie tylko wtedy, gdy związek stoi na granicy rozpadu. Dobrym momentem jest także sytuacja, w której partnerzy wciąż chcą być razem, lecz coraz częściej wpadają w ten sam konflikt, oddalają się od siebie albo nie potrafią rozmawiać o ważnych sprawach bez wzajemnego ranienia. Im wcześniej para rozpozna swój wzorzec, tym więcej ma przestrzeni na zmianę.

Czasami rodzice czytają raport ADOS-2 i mówią, że ich dziecko ma „autyzm umiarkowany”. Co właściwie oznaczają sformułowania zawarte w ADOS-2 i czy jest to diagnoza?

Najkrótsza odpowiedź brzmi: ADOS-2 nie rozpoznaje „autyzmu łagodnego”, „umiarkowanego” ani „ciężkiego”. Określenie „umiarkowany poziom objawów związanych ze spektrum autyzmu” opisuje nasilenie zachowań zaobserwowanych podczas konkretnego badania. Nie określa całości funkcjonowania dziecka, jego możliwości intelektualnych, samodzielności, rokowania ani poziomu potrzebnego wsparcia. Sam wynik ADOS-2 nie jest również pełną diagnozą autyzmu.

ADHD i spektrum autyzmu mogą z zewnątrz wyglądać podobnie. W obu przypadkach pojawiają się problemy z koncentracją, prowadzeniem rozmowy, regulowaniem emocji, zmianą aktywności czy funkcjonowaniem w grupie. O rozpoznaniu nie decyduje jednak pojedynczy objaw, lecz jego przyczyna, przebieg rozwojowy oraz to, jak łączy się z całym sposobem funkcjonowania człowieka.

AuDHD to nieformalna nazwa współwystępowania spektrum autyzmu i ADHD. Osoba z AuDHD spełnia kryteria obu rozpoznań, a nie jedynie posiada kilka cech autystycznych i kilka zachowań kojarzonych z ADHD. Trudność diagnostyczna polega na tym, że podobne zachowanie — niesłuchanie, unikanie kontaktu wzrokowego czy intensywne zainteresowanie — może wynikać z zupełnie różnych mechanizmów.